варсінкі і Кашлікаў

Навагодняя елка "Хроснага бацькі", заўтра

freakadelka@gmail.com — Mon, 28 Dec 2009 20:03:47 GMT

Прыўкрасныя братцы і цудоўныя сястрыцы! У нас апошні кінапаказ у гэтым годзе, што там будзе - зусім сакрэт, яго затаіў Бахарэвіч, ён не раскажа, пакуль вы не прынясеце лозы вінаградныя і не прыкаціце бочкі вінныя да яго стаптаных па сьвеце ног. Будзе куча дзіўнага, адкрыюцца вароты будучыні, да таго ж зьявіцца неблагая нагода пажадаць адно адному нечага справядлівага на новую пасьлясалютную будучыню.
Націсьніце на гэтую карцінку, на якой і бяз вас ужо зьмешчаная поўная праўда жыцьця.

Кінаклюб "Хросны бацька", 4-я сустрэча

freakadelka@gmail.com — Fri, 25 Dec 2009 01:21:57 GMT

Гэта першыя Каляды, якія я праводжу ў лютым горадзе Мммэ і магу зрабіць выснову: Калядаў тут няма наогул. Уначы я іду па сьнезе і сустракаю Віталіка, я ня ведаю, чаму на самых бязьлюдных прыпынках мне трапляюцца самыя дзіўныя людзі, і мы ідзем-ідзем пешшу сьнягамі, льдамі, кацімся на сваіх сьлізкіх падэшвах. Відавочна, калі на Куцьцю не зьнікаеш так глыбока за дзіцячыя фатэлі, што ніякаму даўгаруку цябе не дастаць, можна зрабіць выснову, што ты дарослы. А можна не рабіць высноў - заўтра найлепшы з дзён у годзе. Прыходзьце - 18.30, кнігарня "Ў".

Гэта мала падобна да сьвяточнай паштоўкі, затое нагадвае нешта куды цікавейшае

PUSH THE BUTTON

everything's gonna be wonderful

freakadelka@gmail.com — Mon, 21 Dec 2009 12:26:37 GMT

20

freakadelka@gmail.com — Sun, 20 Dec 2009 00:20:59 GMT

Дарагі Коля!

Я чуць было не забыла, што ў гэты прамінулы шалёны дзень сьнегапада і аўтамабільных плясак па ледзяных трасах ты стаў большы, годы твае акругліліся, а ў паставе зьявілася ўпэўненасьць палкаводца! (Але мне нагадалі мэсэнджары і Антон Юркавец, які ўвераваў у цябе, як у анёльскі дар!)
Так, мне здавалася, што твае 16 - ледзьве ня самая непарушная лічба ў жыцьці, а нашыя летнія коўзаньні ўздоўж водных артэрый і вулічных д'яблаў сплятаюцца ў карагод, у якім няма месца для завялых розачак, цьвятоў запаздалых!
Дзякуй табе за тое, што ты заўсёды знаходзіш дарогу і заўсёды ідзеш па ёй з букетам, за тое, што ты маё самае лепшае на сьвеце дзіця. З днём народзінаў.

А тут для ўсіх аматараў назіраньня Колі (на гэта таксама можна браць грант! - ун. шутк.) - 2 фотаздымкі, зробленыя прыемнай халоднай віленскай вясной і маімі касымі рукамі.

Кінаклюб "Хросны бацька", паседжаньне 3

freakadelka@gmail.com — Wed, 16 Dec 2009 15:25:11 GMT

Вы можаце толькі здагадвацца, які колер зараз у модзе, у той час як мы ведаем, што колераў ня трэба наогул. Чарговая партыя чорна-белага дыму ў гэты чацьвер, прыходзьце, калі любіце гуляць у няіснасьць.

push the girl

Кінаклюб "Хросны Бацька", level2

freakadelka@gmail.com — Tue, 08 Dec 2009 14:55:46 GMT

Любоўна прапаную вам ціснуць на гэтых дзьвюх ненармальных сучак, такіх жа, як усе мы.

Мы далі слабіну для тых, хто не прыйшоў у мінулы раз, пабаяўшыся нудзяціны і чорна-белых саплей. Нудзяціны і саплей не было, але зараз усё роўна будзе весялей.

freakadelka@gmail.com — Tue, 01 Dec 2009 01:54:18 GMT

Я разумею, што зараз раніца і наогул. Ну ўсё ж мы, у адрозьненьне ад вас, ня сьпім ужо каторую, у нас тут толькі чэрці ня жэняцца, і мы ўсе кранаемся дахам, затое маем някепскую прапанову на сьнежны вечар чацьвярга.

Хамячок, мент, мана

freakadelka@gmail.com — Thu, 19 Nov 2009 21:31:09 GMT

Відавочна, я дадзёргалася за нейкую рукаятку, і цяпер бойлер уключыўся і грэе мяне да рыскі 37.2, потым сістэма сама сябе палохаецца, і мяне ахалоджваюць да 36 раўнёханька. Жыць у такім стане хоць і цікава з пункту гледжаньня інтэрнэт-самадыягностыкі, аднак вельмі вымучвае з пункту гледжаньня чаканьня разьвязкі. Таму я нікуды не выходжу, гневаюся, нікога не люблю і нікім не захапляюся.
Зрэшты, гэта не зусім праўда. Вось некаторыя песьні з паэтычнага альбому групы Пусткі мяне сапраўды весяляць, як тая, дзе калі ты будзеш на мяне злавацца, я алоўкі твае пераламаю і слана не намалюю. І заплачу табе, сука, усе кнігі, каб яны змоклі, і выкіну цябе ў фортку. Вось гэта тэкст, у гэтым няма аніякай ЛЖЫ. Усё астатняе - суцэльныя позы, марскія фігуры, усё прасякнута няшчырасьцю, няздольнасьцю, няздатнасьцю. Тыя, каго ты падпіраеш, ня лічаць цябе нават чалавекам, той, хто падпірае цябе, ага. Той, хто падпірае цябе, падпірае цябе толькі ультрагукам і ультрафіялетам, падпірае праз радыёкропку, праз разетку таксама можа падперці.
А сёньня я правяла дзень на трохкутнічку між разетак: 2 пятачкі зьлева, радыёпятачок справа і старэнькі пятачок у намордніку. Падпертая.
І яшчэ калі я выдумляю веласіпед, каб не прыдумляць лішніх хвароб, каб ня думаць пра крыўдныя рэчы, каб не ўпадаць у стан сьцервы, у мяне пад дзьвярамі снуе вялікі хамяк, ператрасае барахло на гаўбцы, сьвісьціць, катае па падлозе нейкія шышкі, зь якіх выплёўваецца залатая крупа. У гэты момант прыходзіць мент і кажа "Ты ведаеш Бычыка? Гавары!" І я гавару: "Ведаю, ён у дзетсад хадзіў з радыёпрыёмнічкам, у іх у кватэры стралялі, бацька - сакратар ЦК, маці па падлозе каталася, крычала братам, каб перасталі адно з аднаго мазгі вытрасаць. А потым было 9 год дыскатэкі - пісалі музыку ў Фруктах, наркотыкі, бабы, караоке..."
Я нічога ня ведаю пра Бычыка, у мяне зборны вобраз суседа зьверху.
"А завут вас как?" - пытае мент, яму 25, ня больш. "Ох, забаўна! - крывіцца ён у адказ на адказ. - Інцярэсьненька!"
"Інцярэсьненькае скончылася. - чарсьцьвею я. - Забаўляла б вас хоць да ночы, толькі вы мне - скразьняк робіце".

электрычка

freakadelka@gmail.com — Thu, 24 Sep 2009 10:39:06 GMT

Гэта трэба хаваць ня толькі пад замкі і прасьціны, але і глыбока пад скуру, у клетку з касьцей. Часам мне падаецца, што самота і ёсьць частка чалавека, а неадзінокі чалавек - чалавек нявечны. І толькі цягаючыся паўсюль з поўнымі лёгкімі тугі і туману, сьлізгаючы праз усіх у знак помсты за сьлізганьне празь цябе, ты застанесься тут назаўсёды. Магчыма, вострае радаснае адчуваньне думаньня ды плясак ва ўнісон (а тыдзень таму мы... а тады, калі мы вырашылі... і вось, а аднойчы нам так карцела выпіць, а не было за што...) - гэта фільм-катастрофа, набліжэньне сьмерці ў павялічаным ад вальсу да полечкі тэмпе. Ці не радасьць, сьмех і падобныя адна да адной вясёлыя карцінкі "мы яшчэ такія маладыя" вясёлым комам гоняць жыцьцё адразу ў пашчу пекла, у цесныя абдымкі апошняга ў нашым жыцьці начнога шопінгу? Што ў кошыку? Ах курыныя ногі, ах гамак, ах карты ігральныя, марціні бадрашчы? Добры набытак, каб зазірнуць у вечнасьць, харошая навука, шыкоўны досьвед.
Магчыма, я зусім заблыталася. І гэта ў мяне ляціць усё шалёнай элітарнай электрычкай проста на прыпынак midlife crisis (хаця ўсё ж мае крызісы пакуль могуць быць хіба што midnight). Можа быць, калі пяць гадоў не вылазіш з-за стала з кінафільмамі, раманамі, кактэйлямі і гульнямі ў "давай не глядзець у вакно, там - шэра", гэтыя пяць гадоў цягнуцца вечнасьць - галоўнае, не вылазь?
І хто з нас па выніку ня будзе адчуваць марнасьці - той, хто выходзіць пад рукі, ці той, хто пляцецца ў самоце? Гэта ж толькі здаецца, што пакуль ты ня бачыш, як нехта жыў, ён жыў непаўнавартасна, ён жыў толькі тыя тры ласкуты, якія даляталі да цябе. Можа быць, яму акурат хапіла часу, каб адгадаць усе твае сёньняшнія пытаньні. А можа быць, не хапіла нават на тое, каб іх паставіць.

вып'ем за тое, што ты месца пустое

freakadelka@gmail.com — Sat, 19 Sep 2009 12:44:47 GMT

За сямейным сталом, дзе ў рот уваходзілі па білетах бяз месцаў курыная нага і шчупачынае крыло, нехта спытаў, што такое шчасьце. Усе пачалі ражаць, што наш народ часта робіць у дачыненьні да думкі. Пасьля пакацілася цэлая сэрыя "Гэта калі прачынаесься..." - "... мыесься, голісься..." - засьмяялася мама, а сям'я працягнула: "... а пад вакном не шуміць сьмецьцявоз", "... а побач ляжыць родны кусочак цела", "... а ў ложку пахне сьвежай кавай, і ты крычыш: добрай раніцы, сонейка!!!!" Потым дзядзька доўга расказваў прытчу з Чайкі Джонатана пра "шчасьце сьледам пайшло", а тата прыпомніў, што гэта насамрэч рускі народны фальклёр, і прытча - аб бядзе. Мама, ў сваю чаргу, дадала, што прытча даўно стала анекдотам пра бідэ. А я падумала пра трансфармацыю ўсяго, і што насамрэч шчасьце пачынаецца з "гэта калі засынаеш...", а сканчаецца тым, што гэтага не ўсьведамляеш. Пасьля ты яго толькі на фотакартках і зловіш.

Позна ўначы мы пераглядалі шчасьлівыя фотаздымкі дзён былых, дзе дзедушка - выліты Уіліс Брус, а бабуля ў элегантным купальным камбінезоне, схіліўшыся над над надпісам "Сочи-64". Цяпер усё ня так, безумоўна. У нас тысячы гэтых картачак, ёсьць папка "no smoking" і заўсёды можна замазаць "мае першыя маршчынкі".

Асаблівая экспазіцыя, якая расхвалявала мяне адразу ж назаўтра - фота свадзебнае пастановачнае, красівае. Паколькі ў гэтым сэзоне лёс не абдзяліў мяне магчымасьцю прайсьціся на ружовых абцасах за шлейфам вясельнага цюлю, раніцой я атрымала некалькі фотаздымкаў з апошняга такога івэнту - Іра&Рома, якіх блаславіў мітрапаліт Філарэт. Як вы ведаеце, пасьля таго, як маладыя расьпішуцца (ну ці там пастаяць пад каронамі), яны тут жа бягуць ва ўсялякія каменныя дэкарацыі, на конскія іпадромы, на адкрытыя танцпляцоўкі ці да магіл ветэранаў, каб ажыцьцявіць самую важную вясельную падзею - пастановачную фотасэсію. Які элемент культуры спарадзіў такую звычку, я ня ведаю, асабіста для мяне яна выглядае дзіўнай, як штосьці хіба што нэапаганскае (задабрыць крылатага бога-пцічку? пяцівокага бога-пентакса? задумлівага бога-фоташопа?). У любым разе, мая аднапартніца Іра была самай прыгожай нявестай з усіх мной бачаных, прыкладзеныя здымкі акурат з падобнай пастановачнай калекцыі. Што адлюстроўвае гэта пастаноўка - вечнае пытаньне, ад якога хрумсьціць у галаве.

Што ўжо наракаць - вясельная фотасэсія была і ў самых эстэтычна прасьветленых маіх сяброў, магчыма, аднойчы мы даведаемся яе сэнс. Наогул я бачыла толькі адную па-сапраўднаму цікавую вясельную калекцыю - там жаніха зь нявестай проста раскідалі, як мэблю, пасярод піянінаў, крэслаў, лета, возера і дзікіх жывёл. Можа быць, пастановачныя картачкі прызначаюцца для таго, каб усплакнуў дзедушка, каб бабушка пабегла паказваць інсультным суседкам?
На заканчэньне, раз ужо раскрычалася пра шчасьце і фоткі, вырашуся ўставіць сюды адзін фотаздымак з Барсэлёны, на якім Арцём Канцавы зафіксаваў танец зойдбергаў пасярод Гішпанскага пляцу.

коратка, як стрыжка

freakadelka@gmail.com — Thu, 10 Sep 2009 23:14:55 GMT

Казкі жыцьця па пунктах:
1. Вучылка хіміі, якая так і ня стала "Міс Мінск", але была адзінай кароткавалосай, гаварыла па-беларуску і ў нейкім сэнсе стала Юрам Дземідовічам конкурсу прыгажосьці.
2. Сам Krolick з персікавым летнім загарам і зусім трывожнай эйфарыяй.
3. ВІА ГРА у чырвоных халатах і майтках. Па-мойму, яны дапашліліся да трэшу і перайшлі ў нашыя любімыя катэгорыі.
4. І самае галоўнае. Resistance. Новы альбом Muse. Па-мойму, у гэтых будзе яшчэ 10 реінкарнацый, 5 узыходжаньняў, 55 пераўтварэньняў. Ніякага расчараваньня.

Мы с тобою никогда не расстанемся

freakadelka@gmail.com — Thu, 30 Jul 2009 23:17:33 GMT

Апошнім часам тут капітальна не да сну. Ночы не хапае, каб прыдумваць сцэнары сваіх дзённых дзействаў, а потым варта скрыпнуць шоўку, варта скрывіцца вуснам - і лятуць каралі са стукам на падлогу, на паркет, на тратуар, сьлёзы, візгі, гармоны і о такое адчуваньне пахаў, што ў сунічным латыскім малаку траціш здаровы розум, а ў аўтобусе, набітым сьмярдзючымі тушканчыкамі, паказваеш нораў, гучна выдыхаючы праз нос.
У мяне застаўся роўна дзень, каб прывесьці ўсё ў парадак і правесьці сябе на цягнік. Я гляджу на еці, еці і еці нагавіцы, на еці 30 маек, на еці 40 сандаляў, дзе ў паловы няма пары, і здаецца, ніколі не спынюся лічыць майткі, майкі, шкарпэткі, спадніцы, грошы, гадзіны і незавершаныя справы, даадкладваныя да апошняга моманту.
Арцём рыхтуецца да хакерскай атакі сайту нашых дзіўных авіялініяў, дзе хутка можна будзе лятаць стоечы (гэта ж не анекдот, вясьціма!), а мы з трэскам адрозьніваем баска ад каталёнца па нацыянальным касьцюме: как можно слушать арэнби артистов, если в стране столько сепаратистов?
Я шукаю ў сабе кнопачку "выключыць нэрвы" і, здаецца, знаходжу яе ў гэтай горачцы raznokolerovых дачных фотаздымкаў.

Дзіўна, што мой ачаравацельны дзень нараджэньня гэтак позна дабраўся да гэтай кнігі запісаў і прапаноў. Віной таму - перагрызены кабель мадэма, віной таму - няспынныя будні. Віной таму, што ў мяне было сапраўднае сьвята і віно цякло ракой - Арцём і Саша, таму, відаць, іх і няма на фотакартках, якім віной таксама яны ж.

А віно цякло, паўзло. Гэта ж ясна. Вось тут, да прыкладу, шаўковы Лэйф засланяе мне гэтым віном паўморды.

На стале ў нас - адмыслова адабраны нацюрморт: рэпелент ад маскітаў і машкары (каб па-дачнаму), сок "сочный" з рэклямы сока "сочный", нейкія кускі батону і неадпітая пляшка кока-колы, якую Юркавец выдраў у кагосьці з засьмяглых абдымак і з крыкам "зьдзелаем фотачку па-багаценькаму!" паставіў на стол.

Цяпер пяройдзем да рамантычных партрэтаў. Што-та ціпа летняга касьцінга. Хто вам, дапусьцім, больш сымпатычны - ісхудалы ад грамадзянскага шлюбу з інтравертам-вегетарыянцам і памаладзелы з тае ж прычыны Антон С.,

ці мая сяброўка Таня (чаму ад гэтай фоткі застаецца ўражаньне, што ў яе на каленях - коцік, коцік мімімі)?

Кастынг скончаны, ў сьвеце ёсьць і больш вясёлыя заняткі, чым выбіраць лепшага з хлопчыка і дзевачкі. Гэта Насьця, у яе гіганцкі бюст і многа чаго яшчэ, яна не пачне зноў запаўняць свой лівжорнал, пакуль вы ўсе не пазафрэнджваеце яе дзёньнік trash_bride. Яна, між іншым, вечная нявеста і не патрапіла на кастынг, толькі з-за таго, што Саша ня сфоткала яе партрэтна.

На наступным фотаздымку нарэшце экшан. Карп радуецца прагрэтым трубам і грае на сяміструнным варгане, Антон радуецца, як дзіця: Шчаку яшчэ не парваў?

"Падобна да электроннай музыкі! - крычыць Насьця. - Гэта Дзіджэй Конь!" Карп кідае прымітыўныя струнныя і бярэцца за сваю гішпанскую падружку. "Паіграй мне, міленькі, песенку!" - просіць мужчына на суседнім участку. Карп пачынае граць, мужчына самавыдаляецца, здаецца, дзьверы за сабою заварыўшы паяльнікам.

Ну мы ж не мужчына, мы дзікія, як цігрыца, у нас віно тут рэкамі цячэ, чаму б не станчыць танга пад чарговую одду буддзе?

Ці румбу. Ці сальсу.

Наступная фотачка, можа быць, не такая ўжо і красавіца, затое на ёй бачныя 2 пэрсанажы, якіх няма больш нідзе - гэта Саша ў майцы з чужога пляча і Юра, які прывёз, насмажыў, накарміў і разьвёз. Па тым, што Саша на фота, мяркую, што здымаў Арцём.

Ну і сканчаецца гэта так, як заўсёды ўсё, па-мойму, павінна сканчацца. Юркавец назваў гэта карочэ берталучы. Ну няхай сабе так яно і завецца.

24!

freakadelka@gmail.com — Wed, 22 Jul 2009 09:42:18 GMT

З самай раніцы пад вакном вырас галільшчык травы і пачаў шумна, з пляўкамі выгрызаць і выскубаць яе зваім агрэгатам. Я сьніла, як зацьвярджаю вытворчасьць гіганцкіх апасных брытваў для травы, потым пачала думаць над фруктамі, якія хацела б скінуць на галаву гэтаму клятаму газонагрызу. Думала - зашпурляю алычой, дробная алыча будзе градам барабаніць па яго плястыкавым казырку. Потым думала, што закідаю яго паўшар'ямі грэцкага арэху, які ў народзе называюць "разумным" (гэта Саша ўчора вычытала ў арэхавай краме, там яшчэ вегетарыянцам раілі есьці кілямі кядровыя стэйкі), потым дайшла да высновы, што для хараства скіну пару залатых і пунсовых яблыкаў, а потым пачну азьвярэла шпурляцца дынямі, пацісонамі і кабачком. Каб сьціхлі касілкі, каб трава дала маху ўгору і да сонца, каб лес урэшце абступіў гэты горад з усіх бакоў і пачаў ваяўніча наступаць, раструшчыўшы горад Мінск у сваіх цесных кусьцістых абдымках. Урэшце рэшт, мае мары мусяць спаўняцца прынамсі раз у годзе.
Канчаткова я прачнулася ад першай смскі, у якой былі ўвенчаныя клічнікам дзьве лічбы: 24!
Я ня ведаю, куды цяпер іх дзець.

цытатнік

freakadelka@gmail.com — Sun, 28 Jun 2009 09:45:37 GMT

"Калі ж табе высыпацца? У цябе ўсё жыцьцё - хлопчыкі, цыгарэткі..."

Задыякі, забіякі і мая родная сятра ТЗ

freakadelka@gmail.com — Fri, 26 Jun 2009 23:52:03 GMT

Паколькі З. не дае мне лішніх нагод спадзявацца, што нашая агульная фэстывальная фотахроніка хоць калі-небудзь вываліцца зь ейнага фотапарату, і я змагу праз павелічальнае шкло разгледзець прыроду і тэкстуру сябе ў той дзень, калі вецер сплятаў рыбныя сеткі зь нямытых валасоў, а на нагах матляліся хусткі-самабранкі, я буду помсьціць і пісаць пра ўсё наогул ўсю праўду. Пакуль не засну бадзёрым сном бранхітніцы, ясная рэч.

Сёньня вось, да прыкладу, раманцічаскі вечар са сьвячамі і шклянымі блінчыкамі. Гейская кавярня, у паветры не гучыць альбом Thriller, у сьвеце не здарылася нічога страшэннага, у сьвеце наогул нічога ніколі не здараецца. (Чаму кожнае аўтаномнае месца прыёму ежы і напояў у нашым горадзе паводзіць сябе так, быццам за яго сьценамі - нічога не адбываецца, а што адбываецца - нікога ня тычыцца?) Навокал усе ў тонкіх адзёжах, стразах і леце, іх расплеценыя косы абвіваюць стройныя бакалы з шампанам і белай віннай шыпучкай, а ў куце сядзім мы - дзьве зімовыя кофты, арэнбургскія пуховыя платочкі, два поліэтыленпакеты "Еўрааптэка", два парасоны-запаскі з начосам, дзьве пары кальсон-пацісон, дзьве бабушкі з сымптомамі і дыягназамі (затое ў нас заўсёды ёсьць тэмы для размоў, от вязучыя).

- Я пішу тэксты для 500 чалавек, я не вінаватая, што іх чытае больш людзей, - кажа нехта з нас, другая пагаджаецца.
- З-за таго, што ў цябе бясконцы кашаль, ты навучылася ўсе эмоцыі выражаць вачамі, - кажа З., а я ўяўляю, ці змагу ўжо вачамі апісаць што-небудзь любімае, карціну Босха, напрыклад. Ці альбом Амона Табіна. Ці распавесьці вачамі пра першую ноч на фэстывалі бітугеза, гагага. - А хто ён па гараскопе?
- Хтосьці зімовы, па-мойму, - кажу я, я нічорта не разумею ў гараскопах, З. - таксама. - Можа быць, Авен? Стралец? Коля Тоўсьцік стралец, і няма чалавека лепшага!
- Напэўна, ён казярог, - рэзюмуе З. - Каказярог.
- Казярог, - думаю я. - Нене, гэта самы невыносны знак на сьвеце. Яны ўпартыя, яны ўсё падпарадкоўваюць асаблівасьцям свайго сьветаўспрыманьня. Прыходзіш да казярога ў палац, а там у кожным кутку - па маленькім казярожку сядзіць. І кожны загадвае, як табе быць, чым жыць, дзе спаць, пра што думу думаць, чыю душу выядаць грабельцамі.
- Вы, дзевушка, саўсім ня маеце рацыі, - кажа з-за суседняга стала вялікая тоўстая сьпіна ў майцы "I love metalmusic, sunny beaches and little ponies" і паварочваецца да нас вялікім шурпатым тварам. - Што вы знаеце пра казярогаў, што вы наогул знаеце пра жыцьцё, давайце я вам пэрсанальны гараскоп забацаю, з датамі замужастваў, разводаў, мертванараджэньняў і паездак у Барсэлёну.

- Ох, не паедзеце вы ў Барсэлёну, - прарочыць мне З., яна наогул так любіць гаварыць, яна і пра галаўны боль заўжды гаворыць, што гэта мэнінгіт. - Сумнеўныя гэта ўсё паездачкі.
- Твая Каліфорнія ня менш сумнеўная! - помшчу я.
- Ох, сумнеўная, яшчэ больш, - кажа яна. - Нап'юцца вось спачатку партвейну, а потым здымаюць шлюх пасярод ночы, дземаны.
- У іх потым ад алькаголю страўнікі баляць, і ў галаве чорная пустата, - падтрымліваю я і ўліваю ў сябе 3 кроплі бехераўкі.
- Вось і адкуль вы, дзевушка, усё гэта ведаеце? - ізноў паварочваецца шурпаты ў майцы "metal pony on the bitch". - У мяне там на ганку сябры паляць, хадзем, набярэм у іх цыгарэт, будзем стаяць, пыхцець, знакоміцца...

- Перад сьмерцю Джэксана мне сьніўся Морысан, - кажа З. - Ты паглядзі, колькі тут паралеляў паміж імі. Гэта Джымі прыйшоў забраць Майкла з сабой.
- Фігня! - крычу я (і кашляю: гаў! гаў! гаў!). - Калі б за ім Курт прыйшоў, ты б таксама знайшла паралелі. Хаця не, якое там. Кабэйн какашка, ён бы ніколі ні за кім не пайшоў, нікога не правёў!
- Вось і я пра што! - пераможна крычыць З. - Пасьянс сыходзіцца, jigsaw falling into place! А вось Ленан - ён за кім прыйдзе? За Мадонай? Неее!
- За Элтанам Джонам? - крычу я. - Ну нееее!
- Іііііі! - візджым мы ва ўнісон, торгаемся, хутка міргаем і закрываем рот платочкам арэнбургскім. - УСЁ ЯСНА ЗА КІМ! Усё цяпер ясна!!!

Вечар скончаны, галоўны пазл склаўся, цяпер можна спаць сном прадавачак пшаніцы, лаўцоў у жыце.

- Дзевачкі, а вы сёстры, да? - пытаецца шурпаты ў майцы. - Сёстры, точна гавару.
- Сёстры, - кажу я з пакорай.
- Сёстры, - кажа З.
- Усе мы тут сёстры, - кажу я на гэты раз сваімі новымі вачамі, кажу я адваленым носам старога добрага Майкла Дж, які падарыў нам ўсім песьню дзяцінства The smooth criminal.

Ну вось, а цяпер я зьвяртаюся да сваёй роднай сястры ТЗ з адкрытым лістом. Толькі фотаздымкі, фотаадбіткі пражытага, фотасьведчаньні нашых дзён змогуць даказаць нашым сябрам і крыўдзіцелям, чувакам у шурпатых майках, што мы калісьці не былі такімі пакорнымі і ціхімі. У нас былі пругкія ногі, мы білі крыўдзіцеля кулаком, мы лупілі касьцяшкамі за намёкі пра сясьцёр і на кожны намёк выводзілі ў карагод сясьцёр сапраўдных, кроўных, прыўкрасных дзеў! Усё гэта адбылося ў трох соснах ня так даўно, і апроч поўных бронхаў макротаў мы прывезьлі цэлы сакваяж неверагодных заваленых гарызонтаў. Ку-ку!

freakadelka@gmail.com — Wed, 03 Jun 2009 09:33:26 GMT

Дзяды казалі, што дзе тонка, там рвецца. У мяне, відавочна, на гэты раз ужо проста пахла дзірамі. Спачатку пачалі сканчацца грошы, потым перасталі карміць, пасьля памахаў рукой інтэрнэт, завяршылася тэлефонная сувязь, а ў нататніку з'явіўся вясёлы разварот "даўгавая яма". Гэты момант трэба проста перачакаць, робячы адразу некалькі сумнеўных халтур, гуляючы па дварах у адзіноце і гледзячы цяжкое кіно да мякка ашчэранага сьвітанку. Пасылаць сябрам шчодрыя смскі з плянамі на жнівень і выядаць месячны запаз глазіраваных сыркоў зь лядоўні.
Як чалавек, ня схільны да панікі ў сапраўды панічных умовах, я не магла прадугледзець, хто наступны падставіць мне падножку. У сілу даверлівасьці і іншых беларускіх нацыянальных рысаў, я забылася загадзя раскрыўдавацца на маскаля - гэтага вечнага віноўніка нашай нац. няспраўджанасьці. А дарма!! Маскальская картачка "МТС" са скрадзеным у беларускіх майстроў яйцаквадратам паела мае грошы і на пустым месцы адмовілася працаваць, назаўжды залёгшы на свой прыпечак. Паколькі адрадзіць яе мала што пакутліва, дык зараз і маламагчыма, я зноў кажу вам "прііівет" і, калі мой гнеў ня зьменіцца міласьцю, так і буду зь ім хадзіць:

+375 29 9296821

пушысты дружок лета

freakadelka@gmail.com — Mon, 01 Jun 2009 23:51:45 GMT

Пачалося лета. "Прыйшло лета, трэба адзначыць", - кажа Антон. "Вікторыя Азаранка там кудысьці выйшла ўпершыню ў жыцьці", - набіраю я. "Добрага табе лета", - кажа Антон, відаць, для Антона лета - гэта ўжо проста крайняя каёмачка таго, чаго можна прычакаць ад прыроды і маладосьці. "БХК, БХД, дэлегацыя, акцыя, дзеці правы, лета", - набіраю я і "лета" прыходзіцца сьцерці, хаця куды ты яго сатрэш цяпер - нікуды. Летам можна доўга не задумвацца - позна зараз, рана, будзе дождж і ці браць з сабой кнігу, ці мець хітрыплян пры выхадзе на двор.
Але самае галоўнае, што робіцца летам, гэта страшэнныя чорныя начныя матылі з вусамі і вачамі. Аднаго такога я сёньня бачыла ў сябе ў ложку ўпершыню за гэты год. Зараз ужо сьмялей - я выкурыла яго, разыграўшы сьвятламузыку і забарыкадаваўшы дзьверы спальнікам. Але ён можа вярнуцца, гэты паганы наглы чалавекападобны матыль с траваяднай пашчай, набітай шалёсткімі зубамі, падобнымі да руж. У крайнім выпадку, ягоны чарговы сатаварыш уварвецца ў мой пакой, каб зноў разыгрываць гэтую інсэктную байку пра чалавека ў начнушцы і матыля, гатовага у любое імгеньне ўлегчыся побач.

А гэта кавалачак мінулага лета.
Спачатку быў ісьцінны віленскі патоп з таўстушкамі ў белых спадніцах.

А потым было яшчэ нешта. Многа ўсяго. Лета - гэта кашмарна шмат. Як падумаеш, што яно пачалося, дык страшна ажно становіцца. Лета - гэта цэлая гара гарачага часу.

aaaaaaair

freakadelka@gmail.com — Sun, 26 Apr 2009 09:53:58 GMT

Калі б можна было проста вырашаць простыя рэчы. "Ты мне не патрэбны, таму oh come ooon just leave me alooone!" - казалі б мы тым, хто прыходзіць наесьціся нашых запечаных яблыкам сэрцаў, нашых слоў, крыві, плацэнты? магмы?

Я б казала: "Прабач, мне з табой сумна, мы ніколі ня будзем сябраваць", мне казалі б: "У табе недастаткова свабоды і адарванасьці, ты маркотная офісная гніль - ты не пасуеш да нашай кампаніі кругласутачных феечак!"

Сказаць "ты мне не падабаесься, ты мне не падыходзіш, не прыходзь больш сюды са сваім цюльпанам, налакотнікам і чорнымі прагнозамі трэцяй сусьветнай вайны " - лёгка і чэсна, весела і мякка, як ванільнае суфле. Але фіг наважысься на такое, пакуль не парасьце чорным траурным цюлем вашая моцная горкая сувязь. Каго мы баімся абразіць сваім адрачэньнем, адмаўленьнем ад падпіскі, калі ведаем, што, не адмовіўшыся, атрымаем цэлы непатрэбны кошык чарвівых сьліў - еш не еш усё адно памрэш (с).

Ці: "Ты патрэбны мне, бо мне падабаецца, чым ты пахнеш, як грызеш яблыкі, да таго ж у цябе голас старога сябра з дзіцячага сна. Я хачу сябраваць з табой, а ўвесь час нарываюся на сябе самую - вялікую, цяжкую, мясістую. Дазволь мне хаця б праверыць, ці ты такі ўжо паветраны, ці ты ўяўны сябра, і ніколі не падружыцца нам, ні за што".

А цяпер увядзіце сюды многа паветра, прашу вас, у нас вэндзяць асфальт, у пакоі стаіць сьценачкай бітум, пахне серай і смалой. Дайце мне дыхаць, калі ласка, прыдзіце і скажыце, што хочаце са мной дружыць, што ня хочаце са мной дружыць, бяз цырку, без непатрэбнай містэрыі місандастэндынгу. Бязь лішняга, без падманлівых жэстаў, без крыўдных намёкаў, без празрыстых усьмешак і змоўніцкіх падгляданьняў з-за куста і высокай рудой травы-пэнсіянэркі.

Займацца

freakadelka@gmail.com — Wed, 22 Apr 2009 23:20:38 GMT

Можна, вядома, казаць "займацца сэксам", але няма патрэбы - самое слова "займацца" ўжо зьмяшчае ў сабе ўвесь пасьцельны семантычны бутэрброд - жарсьць, зайчыкі, мыцца, маяцца, цапацца, чапаць, чапляцца, аяяяй. Мова-здрадніца, эратычны кот, задавольвае сябе сама, у ёй столькі гэтага чужога і зіхоткага.

Мяне тымчасам займаюць адарваныя ад вясновай эротыкі рэчы. Я думаю пра тое, што пара выдзіраць з хрумсткай грудной клеткі таўсталапага павука, які сплёў арэнбургскі платок з маіх нэрваў і пажор усіх матылёў. Але для гэтага мала ісьпіць яду, які я і так кожны дзень уліваю у сябе то буршынавымі кроплямі, то крыштальнымі шклянкамі. Для гэтага, як мінімум, пара ізноў зьвярнуць з гравейкі на лясную сьцежку, састрыгчы грыўку, зрабіць манікюр, сабраць рэчы і палічыць старонкі ў пашпарце. Колькі разоў за жыцьцё чалавеку наогул можна пачынаць усё з нуля, з пустой старонкі, з новай дарогі, з баннага ліста, з дыннай раніцы ў дымным задуменьні?

Тут стала невыносна, а яшчэ і намёку не было на зьнічтажальную сьпёку і белых камароў, што, як тонкія шпрыцы, наліваюцца пунсовым і лятуць множыць сваё караткалецьце. Мы ператварыліся ў суцэльную бальнічку. Мы зьбіраемся, каб гаварыць пра ўколы і псыхічныя памяшальніцтвы, пра гімнастыку і грацыёзныя анэмізматычныя падзеньні на рукі суседу па тралейбусным дэпо. З намі нават Руся гаворыць пра фурункулы і косьці, з намі усе хочуць сьвятаяньнік, іван-чай і многа снатворнага, каб прачнуцца, калі ўжо слупок тэрмомэтра - не ніжэй за 15 ні днём, ні ўначы. Нам па 80, па 90, думаю я . Мы эмэрыты, у нас няма татуіровак і штангі ў языку. І мы сядзім на краі турэцкага яру, у нас за сьпінамі туркі з іглістымі бародамі п'юць гарбату з гарэлачных кілішкаў, а наперадзе, у прорве, праплываюць дэдмэнам прыгожыя сцэны нашага школьнага і універсітэцкага жзл. І на сьвеце ў гэты момант ёсьць толькі я і Саша - дзьве жанчыны перад безданьню, за сэкунду да псыхапатычнага выбуху, за імгеньне да шчасьлівага сытнага сталеньня.

Затое я амаль навучылася катацца на ровары і казаць польскія "сь" і "ць" без віленьчучнай мяккасьці. Цяпер я зьбіраю на ровар і яшчэ кое-што. За ежу, вядома, машыну вам не памыю, а вось за пару соцен магу зрабіць якое-небудзь пісьмовае заданьне (я б нават сказала скарочана - пісьзаданьне, каб даказаць, колькі ў словах і соку, і мякаці). Дабранач, дарагія сябры, а зараз у нашым эфіры - усезасмоктвальная круглая дзіра.

freakadelka@gmail.com — Tue, 14 Apr 2009 11:03:14 GMT

Tanya's 29 and she flyes to America.

З. атрымала візу, "еслі это кого-нібудь інтересует". Я атрымала новы юзэрпік, яго мне зрабіў муж Халопік, якому, як і мне, ня хочацца працаваць у гэты радасны і пахмурны шэры бязьветраны і бязьлюдны дзень. Фотакартачка з гораду Берасьце, не фотасэсія для часопіса Фобс, канешна, але нейкі рух у гэтым ёсьць.

holy holy

freakadelka@gmail.com — Wed, 08 Apr 2009 10:08:41 GMT

Па-першае, учора Кле, звадзіўшы нас на гераічны эпас "Карась Бульба", сказаў, што людзі дзеляцца на прыхільнікаў Джармуша і Грынуэя. Я з гэтым катэгарычна нязгодная, хаця калі што, то я Грынуэй, безумоўна. Яшчэ меркаваньні?

Па-другое, сёньня раніцай у мяне здарыўся катарсіс. Іванафранкійка Мар'яна, зь якой я пазнаёмілася ў цягніку Варшава-Ммммууу, распавядала мне пра касьцёл у Багеміі - увесь з чалавечай косьці, чалавечаю косьцю падпярэзаны, касьцяным іканастасам устаўлены, убраны, упрыгожаны. Я вырашыла яго пашукаць і знайшла нават больш чым трэба, каб увайсьці ў хрысьціянскія жах і захапленьне чалавечымі рэшткамі.

От вам, калі ласка, кастніца Седлец у Кутнай Гуры, карона з чарапоў, дзела рук Францішка Рынта, які аднойчы памяняў рэзку па дрэве на рэзку па чалавечым шкілеце.

сьвежасьць

freakadelka@gmail.com — Fri, 03 Apr 2009 23:16:02 GMT

Я б так хацела вылечыць гэту мніцельнасьць і забыцца на самую фармулёўку "справа ў ва мне". У ва мне няма справы, у мяне няма спраў - наперадзе 2 выходныя, пахне сабор, правалены пад зямлю на вул. Мяса, горла прагне песьні, сэрца прагне біцьця ва унісон. Ціск 108/60, тэмпература 36.5, ад літру безалькагольнага піва накаціла безалькагольнае ж пахмельле. Мне зараз хочацца і песен пра нэўроз, закутаных у песьні пра сэкс, і песен пра любоў, закутаных ў песьні пра дварняжак.
І закутаць маладога Антона Юркаўца ў клетчаты плед ды вязкі раман. Каб у доме пахла какаваю, а за вакном шалясьцела крыламі якоесьці нардычнае мора.

life is full of music and television

freakadelka@gmail.com — Thu, 02 Apr 2009 08:49:43 GMT

У сілу абвостранага ўспрыманьня адзіноты і людзей, узросту "за 20" і іншых матэрыяльных і нематэрыяльных складнікаў майго прасыпанага крупой на падлогу жыцьця, шукаю чалавека (двух чалавек), каб разам здымаць 2(3)-хпакаёвую кватэру з аўтаномнымі пакоямі.

Калі сярод вас знойдзецца нехта падобны (або той, хто ўсё яшчэ разважае над падобнай магчымасьцю), пакідайце камэнтары з тэлефонамі і мэсэнджарамі. Камэнтары, калі што, скрыняцца-скрыняцца.

freakadelka@gmail.com — Wed, 25 Mar 2009 12:56:42 GMT

by nenetakaja

Вава, Барбара, Бася. Заечы хлеб.

freakadelka@gmail.com — Wed, 11 Mar 2009 00:24:00 GMT

Мае дарожныя нататкі пакуль рассыпаюцца крохкім заечым хлебам па знаёмых вачах і халодных белых вокнах электрычных мэсэнджараў і электроннага паштамту. А трэба б сабраць крошкі і зноў зьляпіць сытны піражок. Жыцьцё поўнае - яно нават не зьмяшчаецца ў мяккі алюмініевы падстаканьнік юбілейных маскоўскіх ж/д.

Маскоўскія ж/д накармілі мяне рускім зэфірам, вялізны чорны мужчына ў індыйскай піжаме камічна заштурхаў пры клаўстафобскай прыбіральні. Я слухала песьню чыгункі і крэмзала ў блакноце - у мяне наперадзе, як заўжды, былі тры дні, зь якіх на разьвітаньне няшкода выдзеліць хіба што апошніх пяць хвілін на каналізацыйным варшаўскім вакзале. Астатняе - поўны прывет, мглістая вясна сустракае прапаленым аўтамабілем, згорклымі песьнямі Морысі і кубанскіх казакаў. Можна тапіць вялікія пругкія трускалкі ў прорве рта, боўтаць нагой, не задумвацца пра галаўную блытаніну і ніткі аўтастрады, якія ніколі ня скручваюцца ў закрэнцоную фрытку.

У Ваву я прывезла з сабой каляндарны плэйбой "Сеня-2009" з салодкай Сітнік, якая рассоўвае летнія яблычныя ножкі і рамантуе аўтамабілі мурзатымі лаліцінымі пальчыкамі. Плэйбой выклікаў ажыятаж - пад вокнамі адразу сабраўся натоўп засьмяглых па вытанчанай крэсовай пэдафіліі кармяных мужычкоў.

У бюджэтнай кафэфайцы, каторых у нэтрах залатога турысцкага новага сьвяту з нямецкімі дзядамі - процьмы, нам пракруцілі альбом М.І.А. ад пачатку і да канца, мне прыйшлося гуляць у ейнага біёграфа і на хуткую галаву ўзгадваць усе прагледжаныя цяжарныя інтэв'ю. Я ўцяміла толькі, што ніколі гэтая балівудзкая гангста не гучала так дарэчы, і цяпер нам абавязкова трэба патрапіць на ейны канцэрт. Потым мы пачалі гуляцца ў Барбару Моргенштэрн і Руфуса Уэйнрайта, гэта добрыя супэргероі - мы сапраўды падобныя да іх, кропля ў кроплю (нават фота ёсьць, дайце ж хто-небудзь кабель для фотаапарата:).

Купіўшы і разгарнуўшы сакавіцкі нумар попкультурнай макулатуры "Machina", на першых яго старонках у рубрыцы "дэбют - сёньня першы раз на сцэне" мы знайшлі растафарыянскага Карпа з гітараю і прыпіскай пра тое, што інды-музыка бывае ня толькі ангельскай і польскай, а пець ла-ла-ла можна з сэнсам і на дзівосным беларускім говары. Хто хоча зірнуць - нумар я загарнула ў ахайную паперу і схавала ў сэйф са школьнымі валянцінкамі. Вось і сталі пышнымі зоркамі дзеці нашай зямлі-сьлязы!

Потым мы патрапілі на канцэрт гурта "Пусткі" с дзяўчынкай-пятачком Басяй у галоўнай ролі. Я спачатку ня верыла і ўпіралася, ламалася, удавала занепрытомнелую, але пайшла і ледзьве не разрадзілася кацянятамі. Ну хто калі мог падумаць, што ў іх бываюць дзеўкі, якія пяюць нашымі мазгамі? Цяпер я буду глядзець саплівым вокам у бок Сашы Бо і прасіць, каб ён даставіў гэтую вар'яцкую мэлянхалічную піцу да нас на дом - у наш няветлівы горад-пантагруэль М., куды дагэтуль не прыйшла вясна-ўдарніца.

Затое, трэба адзначыць, у акольныя лясы яна зайсьці пасьпела. Павесіць пару шышачак-красавіц на лысыя галіны вальшыны, чарамшыны, вальжыны і белшыны. Нават паездка-фэерверк на трэцяй паліцы беларускага цягніка не пазбавіла мяне ад вясёлай сеннай ліхаманкі і задуменных алергічных саплей, якімі цяпер замест састарэлых пачуцьцяў сяброўства і любві я магу злучыць у адное цэлае ўсіх вас!